653,39 km – tyle w tegorocznej edycji Wiosennego RozRUCHU przebiegła dr Joanna Siwek, zwyciężczyni konkurencji bieg w terenie. Naukowczyni na co dzień pracuje na Wydziale Matematyki i Informatyki UAM, a bieganie to jej największa pozanaukowa pasja.
Zapraszam dr Joannę Siwek do redakcji na ul. Święty Marcin. Na odpowiedź nie muszę długo czekać. Szybko ustalamy datę i godzinę. Rozmówczyni przychodzi w ostatnich dniach czerwca… z dziećmi. Jak to już wcześniej ustaliłyśmy, nie będą nam one przeszkadzać w rozmowie. W ruch idą kartki i długopisy. Krótka wizyta w „Życiu Uniwersyteckim” zamieni się dla nich w wakacyjną wyprawę na lody. Dwa w jednym – podobnie jak zainteresowania Joanny Siwek. Poza nauką jest to żywa pasja do biegania, jak sama mówi, uzależniająca i cudownie oczyszczająca umysł. Z wielu rzeczy mogłaby w życiu zrezygnować, ale z biegania – nigdy.
Biegać zaczęła stosunkowo niedawno. Kiedy dzieci podrosły i poszły do przedszkola, pojawiła się przestrzeń na realizację marzeń. Jak mówi, to był czas, gdy nareszcie mogła spokojnie wyjść z domu i… pobiec przed siebie. Treningi szybko stały się jej codziennym rytuałem. Rano, gdy zaczynają się zajęcia w przedszkolu, ona rusza ustaloną trasą – wzdłuż Wartostrady przez Szachty czy Cytadelę. Najchętniej wybiera „zielone” trasy, które pozwalają jej złapać kontakt z naturą i odpocząć od miejskiego zgiełku. Bieganie połączone ze zwiedzaniem to jej druga ulubiona forma treningu, zwłaszcza podczas rodzinnych wakacji – często wymyka się wczesnym rankiem i biegnąc, obmyśla plan wycieczki, czasem w tak egzotycznych miejscach, jak Mediolan czy Jokohama. Doktor Siwek bierze też udział w imprezach sportowych. Na swoim koncie ma udział w biegach m.in. w Szczecinie, Krakowie i oczywiście Poznaniu. W ubiegłym roku udało jej się spełnić kolejne z marzeń – ukończyć maraton. Jak zapowiada, w tym roku spróbuje ponownie, bo apetyt rośnie w miarę jedzenia.
Udział w Wiosennym RozRUCHU idealnie wpisał się w jej styl biegania. Trenuje codziennie zgodnie z zasadą: „kiedy tylko mogę, jak najdalej się da” – zwykle jest to ok. 20 km. W tegorocznej edycji planowała przebiec 700 km, ale w trzy ostatnie dni zmogła ją infekcja i nie udało się pokonać brakujących 50 km. Jak przyznaje, to cel, który odkłada na przyszły rok.
Przy tak intensywnych treningach praktycznie cały kalendarz dr Siwek musi być podporządkowany bieganiu. Nie udałoby się to bez wsparcia rodziny. Przy dłuższych trasach, szczególnie w ciepłe dni, kiedy potrzebna jest dodatkowa asysta, robią się z tego całe wyprawy. Mąż jeździ z nią na rowerze, czasami wspierają ją również tata i znajomi. Rodzina wozi wodę, apteczkę i ubranie na zmianę, a babcie i siostra zajmują się dziećmi. Jak podkreśla, w tym wieku wciąż wymagają one opieki i nie można ich zostawić samych. Jedno z jej dzieci jest w spektrum autyzmu, co dodatkowo zwiększa wyzwania organizacyjne. Tym bardziej docenia wsparcie bliskich, którzy z czasem sami wciągnęli się w bieganie. Jej siostra i szwagier również zaczęli trenować, więc hobby stało się rodzinną aktywnością.
Nie ukrywa, że w planowaniu treningów chętnie korzysta z nowych technologii. W jej przypadku zainteresowania naukowe łączą się więc z prywatną pasją. Jako specjalistka od sztucznej inteligencji wykorzystuje aplikacje do monitorowania parametrów treningowych i obliczeń najkorzystniejszych tras, tak aby minimalizować liczbę postojów na przejściach dla pieszych. AI wykorzystuje też przy planowaniu diety. Jak mówi, przy codziennym intensywnym wysiłku odpowiednie odżywianie jest szczególnie ważne, więc bezkrytyczne poleganie na sztucznej inteligencji nie jest wskazane. Dlatego wskazówki dotyczące treningu czy odżywiania konsultuje ze znajomym trenerem, lekarzem oraz z własną wiedzą i doświadczeniem.
zob. też Rano wstaję, ubieram się i biegnę. Prof. Krzysztof Cichy
Jak podkreśla, AI należy traktować przede wszystkim jako narzędzie, a nie wyrocznię. Jej odpowiedzi opierają się na dostępnych danych i nie zawsze uwzględniają indywidualne możliwości czy potrzeby konkretnej osoby. W kwestiach zdrowotnych czy treningowych warto więc zachować dystans, a w razie potrzeby skonsultować się ze specjalistą.
Doktor Joanna Siwek pracuje w Zakładzie Sztucznej Inteligencji, gdzie naukowo zajmuje się sztuczną empatią. Jak tłumaczy, jest to obszar AI, który – wbrew pierwszym skojarzeniom – nie dotyczy emocji. Jej badania koncentrują się na uczeniu roju robotów w sposób przypominający uczenie się dzieci – poprzez obserwację i naśladowanie innych.
Zapytana o inne zainteresowania, dr Siwek opowiada jeszcze o malowaniu figurek, wyrabianiu świeczek i tworzeniu biżuterii artystycznej – choć kompletnie nie wiem, kiedy znajduje na to czas. Żegnamy się, a dzieci mogą wreszcie doczekać się obiecanych lodów. W drzwiach słyszę jeszcze, że spełniłam jej kolejne marzenie – wywiad dla „Życia Uniwersyteckiego”.