U nas ciężar badań spoczywa w znacznie większym stopniu na doktorantach. Tu na szczęście mamy znacznie większe zasoby, z których możemy korzystać, ponieważ jako uczelnia sami kształcimy specjalistów w naszej dziedzinie. Jednak doktorant siłą rzeczy nie wnosi tego samego potencjału badawczego, co naukowiec ze stopniem doktora – brakuje mu doświadczenia i ekspertyzy, która jest niezbędna by efektywnie realizować konkurencyjnie w skali międzynarodowej projekty. Dlatego uważam, że potrzebujemy bardziej aktywnego niż na uczelniach zagranicznych wsparcia młodych doktorów, nie wszystkich, ale tych najlepszych, którzy będą stanowili swego rodzaju trzon funkcjonowania zespołów badawczych dzieląc się swoją ekspertyzą z doktorantami i studentami. Utrzymanie takich „perełek” nie zawsze jest możliwe w oparciu o system finansowania projektów naukowych w Polsce.
Portal czasopisma Życie Uniwersyteckie